Duch Gór i hrabia zamieniony w komara.

Była wiosna. Duch Gór obudził się ze swojego zimowego snu i wędrował po Karkonoszach, ciesząc się budzącą się do życia przyrodą. Przybierał różne postacie, zaglądał do dolin i obserwował ludzi, którzy wraz z nadejściem cieplejszych dni wracali do swoich zajęć.

W tym samym czasie ze swojego zamku wyruszył w góry stary hrabia. Nie był człowiekiem, którego Duch Gór darzył sympatią: wyniosły, porywczy i bezlitosny dla swoich poddanych, twardo egzekwował od nich obowiązki i pogardzał chłopami oraz mieszczanami. Nie miał też litości dla zwierząt — polował niemal bez przerwy.

Duch Gór już wcześniej dał mu się we znaki. Teraz również postanowił spłatać mu figla.

Hrabia jechał konno coraz wyżej. Chciał samotnie przemierzyć górskie grzbiety i podziwiać widoki. Po drodze jednak wszystko zaczęło go irytować: wiejski gwar, zapach obornika i chłopi zajęci pracą, którzy nawet nie zwracali uwagi na jego dostojną osobę.

W pewnym momencie zobaczył na górskich łąkach coś, co szczególnie go oburzyło. Na ławce, częściowo ukrytej za kosodrzewiną, siedział wiejski parobek z młodą kobietą z wyższych sfer. Hrabia uznał ich spotkanie za niedopuszczalne i natychmiast ruszył za nimi.

Pędził przez górskie łąki, krzycząc i wymachując batem. Para uciekała przed nim coraz dalej, aż w końcu zniknęła wśród kosodrzewiny. Hrabia zeskoczył z konia i ruszył za nimi.

Wreszcie ich dopadł i zaczął bić. Dopiero po chwili zorientował się, że przed sobą ma nie ludzi, lecz dwa nieruchome, szare kamienie. Duch Gór po raz kolejny z niego zakpił, ale na tym nie skończył.

Duch Gór przemienił hrabiego w komara, a następnie przeniósł go na gałąź młodej jabłoni. Dopiero później hrabia odzyskał ludzką postać.

Od tego dnia nie był już jednak tym samym człowiekiem. Stał się cichy i zamyślony. Przestał interesować się tym, co działo się wokół niego, a służba nie mogła zrozumieć jego dziwnego zachowania.

Hrabia twierdził, że wcale nie jest już hrabią. Był przekonany, że jest małym owadem. Nie potrafili mu tego wyperswadować ani bliscy, ani lekarz. Z tym przekonaniem zmarł.

A potem wydarzyło się jeszcze coś. Podobno Duch Gór sam pojawił się na jego pogrzebie. Złożył na grobie hrabiego wieniec z gałęzi kosodrzewiny i dołączył do żałobnego orszaku, śpiewając swoim głębokim głosem.

Historia hrabiego zamienionego w komara została opisana przez Carla Hauptmanna w jego „Księdze Ducha Gór” („Rübezahlbuch”), wydanej w 1915 roku. Hauptmann, mieszkający w Szklarskiej Porębie, tworzył własne literackie wersje opowieści związanych z Duchem Gór, łącząc motywy obecne w karkonoskim folklorze z własną wyobraźnią. To właśnie jego wersję tej historii przedstawiamy tutaj we współczesnym opracowaniu.