Pojedynek Ducha Gór z Królem Wód.

Duch Gór nie zamierzał dzielić się władzą nad Karkonoszami. Kiedy dowiedział się, że w głębinach jednego z górskich stawów rządzi Król Wód, postanowił stawić mu czoła.

Wyruszył konno przez góry, a po drodze spotkał robotnika. Poprosił go, by towarzyszył mu w dalszej drodze i pilnował konia. Mężczyzna nie bardzo miał wybór, więc ruszył z tajemniczym wędrowcem.

Dotarli nad staw o czarnej, nieruchomej wodzie. Według opowieści był tak głęboki, że nie sposób było dosięgnąć jego dna. Duch Gór powierzył robotnikowi konia i wyjaśnił, na co ma zwracać uwagę podczas jego nieobecności.

Jeśli na powierzchni pojawią się krople krwi, będzie to znak, że zwycięża. Gdyby natomiast z wody zaczęły wydobywać się pęcherze powietrza, sytuacja okaże się niepewna. Wtedy robotnik ma zabrać konia i uciekać jak najdalej. Po tych słowach Duch Gór wskoczył do wody.

Robotnik został sam na brzegu. Czekał, zastanawiając się, co wydarzy się w głębinach. W końcu na powierzchni stawu pojawiły się krople krwi. Niedługo później z wody wyszedł sam Duch Gór — cały zakrwawiony, rozgniewany i wzburzony.

Oznajmił, że pokonał przeciwnika. Teraz, jak stwierdził, jest już niepodzielnym władcą Karkonoszy.

Robotnik mógł wreszcie liczyć na zapłatę za swoją pomoc. Tyle że Duch Gór miał dla niego dość osobliwy podarunek: końskie odchody. Sam pomógł wsypać je do jego torby, po czym odprawił go w drogę.

Mężczyzna nie krył rozczarowania. W drodze powrotnej uznał, że dostał coś bezwartościowego, i wyrzucił zawartość torby. Kiedy jednak później zajrzał do środka, zauważył, że na jej ściankach pozostały kawałki czystego złota.

Dopiero wtedy zrozumiał, co stracił. Zawrócił, by odzyskać wyrzucony „podarunek”, ale było już za późno. Nie znalazł ani końskich odchodów, ani pozostałego złota.