Skarbiec pod Chybotkiem. Karkonoskie podanie o bogactwie i utraconym dziecku.

Chybotek od dawna budził ciekawość. Ten ogromny głaz, który można było wprawić w ruch, miał według dawnych podań strzec wejścia do podziemnego skarbca. Wierzono, że właśnie tam Duch Gór przechowuje swoje bogactwa: złoto, drogocenne kamienie i minerały.

Dla Walończyków, którzy przemierzali okolice Szklarskiej Poręby w poszukiwaniu cennych minerałów, Chybotek był miejscem szczególnym. To tutaj mieli rozpoczynać swoje wyprawy, odprawiając wcześniej odpowiednie obrzędy.

Podanie mówi, że wejście do skarbca nie było dostępne przez cały czas. Otwierało się tylko raz w roku — w Boże Narodzenie. Pewnego razu pewna kobieta postanowiła wykorzystać tę okazję. Kiedy nadeszła właściwa chwila, wejście pod Chybotkiem otworzyło się, a ona zeszła do wnętrza.

To, co tam zobaczyła, przeszło jej najśmielsze oczekiwania. W podziemnej komnacie zgromadzone były ogromne bogactwa, a złoto i drogocenne kamienie lśniły ze wszystkich stron. Kobieta zaczęła zbierać kosztowności. Była tak pochłonięta tym, co znalazła, że zupełnie straciła poczucie czasu.

W końcu wyszła ze skarbca i wróciła do domu. Dopiero wtedy uświadomiła sobie coś strasznego: zostawiła w środku swoje dziecko. Natychmiast pobiegła z powrotem pod Chybotek. Było jednak za późno — wejście do skarbca zdążyło się zamknąć.

Od tamtej pory kobieta przychodziła pod skałę każdego dnia. Czekała i prosiła Ducha Gór, żeby pozwolił jej odzyskać dziecko. Bez skutku. Minął cały rok.

W kolejne Boże Narodzenie wejście ponownie się otworzyło. Kobieta wbiegła do środka, przekonana, że znajdzie tam martwe dziecko. Tymczasem stało się coś zupełnie innego: dziecko żyło, było zdrowe i przez ten rok urosło.

Duch Gór nie ukarał go za winę matki. Przeciwnie — zaopiekował się nim, kiedy ona sama o nim zapomniała. Kobieta zrozumiała swój błąd, oddała zabrane kosztowności i wróciła do domu z dzieckiem. Skarb, dla którego była gotowa ryzykować wszystko, przestał mieć dla niej znaczenie.

Opowieść o skarbcu pod Chybotkiem należy do lokalnych podań związanych z dawnymi poszukiwaczami skarbów i Walończykami. Według przekazów skała miała zamykać wejście do podziemnej jaskini pełnej kosztowności, a samo miejsce było związane z wyprawami walońskich poszukiwaczy minerałów i kamieni szlachetnych.

Historia o kobiecie, która zapomniała w skarbcu o własnym dziecku, jest jedną z późniejszych wersji tego podania. Współcześnie pojawia się w regionalnych opracowaniach i opowieściach krajoznawczych dotyczących Chybotka.